–
Hooiland:
We hebben op de Vossenburg 3 soorten gras. Grasland om te hooien, graszaad en miscanthus (= olifantsgras).
In principe hooien we de weides om huis niet, daar lopen om-en-om (als de ene wei ‘kaal’ is gaan ze naar de ander) de paarden. We hebben nog genoeg grasland om wel te hooien; De meeste jaren 2x (2 snedes) per jaar, we hebben dan in ieder geval genoeg hooi voor onze paarden en schapen.
Als het gras lang genoeg is om te hooien kunnen we het maaien. We laten het, natuurlijk afhankelijk van de weersverwachting, ongeveer een week drogen. Om het drogen te bevorderen schudden we het elke dag met een hooischudder. Voordat het geperst kan worden moet het eerst netjes op een rij worden gelegd, we noemen dat wiersen of inrikken.
–
–
Dan komt de balenpers die er balen van maakt. Wij laten de balen altijd in plastic wikkelen. Hierdoor kan er geen zuurstof bij het hooi komen en kun je de balen zonder broei bewaren; er kan geen stof of ongedierte in en een ander groot voordeel is dat je ze buiten kunt bewaren.
–
Miscanthus:
In het eerste jaar is nog wel enige onkruidbestrijding nodig. Daarna niet meer, want dan wordt het gewas zo hoog en dicht, dat andere planten geen kans meer hebben de miscanthus te verdringen. Ook insecticiden hoeven niet gebruikt te worden, bemesting is ook niet nodig.
Oogsten gebeurt in het voorjaar, vlak voordat het gewas weer gaat uitlopen. Binnen een half jaar groeit de miscanthus dan weer tot volle hoogte, dit is 2 tot 3 meter. In de zomer is het gewas groen. In de wintermaanden verdort het gewas, waardoor het vrijwel droog geoogst kan worden. Maaien, hakselen, in balen persen, opladen en naar huis rijden.
–
In ruwe vorm kan dit rietachtige gewas dienen als stalstrooisel of kachelbrandstof, maar na bewerking zijn er ook bouwmaterialen, papier, bioplastics of biobrandstoffen van te maken.
Wij gebruiken de Miscanthus als bodembedekking in de stal bij de paarden en de kippen. Het neemt goed vocht op en paarden vinden het niet lekker waardoor het geschikt is voor paarden die veel stro eten.
